5.

i znowu taka długa przerwa :x 

nic już nie obiecuję..

bądźcie cierpliwi :*

+ znowu krótkie...

_________________________________________________

Wybiegłam z budynku, szłam przed siebie. Nie wiedziałam co mam myśleć, robić. Chciałabym teraz wrócić do Polski, do Dudiego. Miał rację, nie powinnam  tutaj przylatywać...

________________________________________________________________________

*Pamiętam, że biegłam. Biegłam prosto przed siebie. Wbiegłam do sklepu po picie, kupiłam je, wypiłam i wyrzuciłam puszkę. Wybiegłam na chodnik. Biegłam jeszcze kawałek. Dalej nic nie pamiętam*

Moje przemyślenia przerwała pielęgniarka. Zaraz, zaraz... PIELĘGNIARKA?! Gdzie ja jestem, co ja tutaj robię?! Miliony pytań bez odpowiedzi krzątało się po mojej głowie.

-Obudziła się, obudziła!-krzyknęła kobieta. 

Kątem oka zobaczyłam, że była ubrana w białą spódniczkę i biały mundurek, na lewej piersi miała wyszytą nazwę szpitala w którym leżę. Do sali wszedł mężczyzna z ową pielęgniarką.

-Dzień dobry, nazywam się Jonny Rubber i jestem pani lekarzem prowadzącym. Jak się pani czuje?

-Dobrze, ile już tu leżę? I jak długo się nie budziłam?

-Leży pani tutaj od wczoraj wieczora.

-A co mi się stało?- zapytałam przerażona.

-Co się pani stało? Nie pamięta pani?

-No nie właśnie...-odpowiedziałam poirytowana.

-Szła pani chodnikiem. Pijany mężczyzna panią potrącił.

-Aha... A gdzie jest mój telefon? Muszę pilnie zadzwonić.

-Tutaj.-Wskazał na szafeczkę obok łóżka. 

Lekarz wyszedł. Wyciągnęłam iPhona i wybrałam numer do Darcy'ego. Zanim jeszcze zadzwoniłam, rozmyśliłam się i wybrałam numer do Holdera. Odebrał po paru sygnałach.

-Cześć księżniczko! Gdzie się podziewasz?- zapytał.

-Jestem w szpitalu. Przyjedziesz do mnie?-odpowiedziałam.

-Co!? Jak to w szpitalu?! Co się stało?! Już jadę! Nigdzie się nie ruszaj! Będę najszybciej jak się da! -powiedział na jednym oddechu i się rozłączył.

Darcy się nie odzywał. Ja do niego też nie piszę ani nie dzwonię. Nie wiem co u niego i nie chcę wiedzieć. Odłożyłam telefon na szafkę i czekałam na Chripsy'ego. Wpadł po 20 minutach z całą reklamówką jedzenia i z butelką wody w ręku. 

-Kochany jesteś.- skomentowałam i się uśmiechnęłam.

Chris położył wszystko na szafeczce i mnie przytulił. Szczerze się uśmiechnęłam, on odwzajemnił uśmiech. Chciałam coś powiedzieć, ale moją nie zaczętą wypowiedź przerwał dźwięk przyśpiewki Falubazu 'tańczymy labado'. Podniosłam telefon z szafeczki i nacisnęłam zieloną słuchawkę z uśmiechem na ustach....